header photo

Bruce Bherman

singer songwriter/soundscraper

EN NL

Contact & Booking

Actually, concerts could rather be difficult due to a busy 2011 schedule (any suggestions welcome of course) as Bherman unfortunately plans in the fall, another cd, a (rather compact) book and hopefully a show of paintings.

For all information on Bherman, please contact:

. e-mail: info@brucebherman.com
. mobile: +32.474.62.20.45

Meer dan tien jaar zijn inmiddels al verstreken sinds Bruce Bherman met zijn debuut-cd ‘The Corridor’ op de proppen kwam. Hoewel muziekmaken voor hem altijd al tot zijn grootste passies behoorde, kwam zijn carrière als zanger en songschrijver pas echt van de grond in 1999. Voordien vonden zijn creatieve impulsen vooral hun weg naar zijn werk als beeldend kunstenaar.

Bherman heeft zowel Britse als Vlaamse wortels. Hij is afkomstig uit de haven- en smeltkroesstad Oostende, maar opereert tegenwoordig vanuit Gent. Behalve een ep (‘The Row’, 2000), bracht hij in de loop van het voorbije decennium een aantal bejubelde langspelers uit, zoals ‘The Other/63’ ‘(2003), ‘Attitudes’ (2006) en ‘Two Boys’ (2007), allemaal verschenen op zijn eigen AKR-label.

Hoewel de zanger met de diepe stem vrijwel onmiddellijk op het respect van de critici kon rekenen, liet het grote publiek het tot dusver een beetje afweten. Maar ondanks een schromelijk gebrek aan media-aandacht, gaat Bherman koppig zijn eigen weg en heeft hij alles in huis om zelfs de onverschilligste luisteraar voor zijn muziek te winnen.

Toen hij nog op de drempel van zijn muzikale carrière stond, stak hij twee keer de Atlantische oceaan over om er zijn songs ten gehore te brengen tijdens de Canadian Music Week in Toronto. Onlangs trok hij zelfs naar de Verenigde Staten, waar hij in de Beech House Studios in Nashville, Tennessee, zijn creatieve krachten bundelde met gitarist Kurt Wagner en pianist Tony Crow, twee leden van het gerenommeerde Amerikaanse alt.countrygezelschap Lambchop. Ook producer Mark Nevers, bekend van zijn werk met Bonnie ‘Prince’ Billy, Andrew Bird en wijlen Vic Chesnutt, deed bij die gelegenheid zijn duit in het zakje.

De resultaten van die opnamesessies vallen inmiddels te beluisteren op Bruce Bhermans jongste werkstuk, de dubbel-cd ‘Untagged Friends’, waarop de artiest zich aan een hoogst persoonlijke vorm van Americana waagt. In de songs hoor je af en toe een huilende pedalsteel kibbelen met een rustieke banjo, terwijl zangeres Cortney Tidwell (die samen met Kurt Wagner het countryduo KORT vormt) voor ijzingwekkend mooie en doorvoelde backing vocals zorgt. Maar doorgaans is het toch Bhermans Europese sensibiliteit die als een rode draad door de songs loopt.

Hoewel hij zich dezer dagen beweegt in een muzikale omgeving die relatief nieuw voor hem is, houdt Bruce Bherman, zeker als liedjesschrijver, vast aan zijn inmiddels vertrouwde idioom. Zo knipoogt hij op zijn nieuwe langspeler naar de klassieke singer-songwritertraditie uit de jaren zestig en zeventig die, lang geleden, zijn artistieke verbeelding op hol deed slaan. Maar net zo goed goochelt hij met ingrediënten uit jazz, folk, blues en rock. Zoals weerbarstige songs als ‘Absinthe’ en ‘I Was Smiling’ aangeven, schrikt Bruce Bherman er geenszins voor terug de volumeknop helemaal open te draaien, vooral als hij het gevoel heeft dat het de trefzekerheid van zijn songs ten goede komt.

Het andere deel van ‘Untagged Friends’ werd ingeblikt in Brussel, waar Bherman de assistentie kreeg van het puikje van de studiomuzikanten uit de lagen landen. Onder hen: Wouter ‘Wowo’ Spaens (gitaren), Sjoerd Bruil (gitaren), Karel De Backer (drums en percussie), Pieter Van Buyten (bas) en Gunter Callewaert (Hammond).

‘Untagged Friends’ is een stilistisch veelzijdige maar tegelijk evenwichtige plaat. De songs zwalken heen en weer tussen licht en donker, frivool en somber. Nu eens klinken ze luchtig (‘Big Sized Girl’, ‘Pinky Girl’), dan weer dromerig (‘Slowdown’), elegant (‘Radio Girl’), breekbaar (‘I’ll Wait For You in Line’) of scherp als een scheermesje (‘I Was Smiling’). Toch dienen ze zich altijd aan als organisch, veelkleurig en radiovriendelijk. Je moet overigens al van steen zijn om geen krop in de keel te krijgen bij het horen van een afgekloven pianoballad als ‘Rumours’. En dan is er ook nog de verrassende nieuwe versie van ‘To the Office’, een grofkorrelige rocksong die oorspronkelijk voorkwam op de cd ‘The Other/63’ uit 2003 en sindsdien tot de hoogtepunten uit Bhermans catalogus behoort. Op ‘Untagged Friends’ heeft hij het nummer herkneed tot een smeulend jazznummer. Maar eigenlijk maakt het niet uit welke uitvoering je verkiest: in beide gevallen zal ‘To the Office’ je als een klassieker in de oren klinken.

Bij wijze van bonus bevat de dubbel-cd ook alle tracks uit de vorig jaar verschenen en uitsluitend op vinyl verkrijgbare ep ‘Untagged’, aangevuld met sobere soloversies van nummers die hij ook al met zijn band had opgenomen. Die uitgeklede liedjes noemt hij zijn “acoustic deli’s”.

Bruce Bhermans werk is tijdloos van aard en staat in het teken van nuance en vakmanschap. Dat verklaart wellicht waarom ‘Untagged Friends’ in de Benelux op zoveel juichende recensies werd onthaald. Enige zelfspot is Bherman niet vreemd: zo pleegt hij zichzelf te omschrijven als een “nepbibliothecaris” of als een “geobsedeerde gitaargek”. Misschien dat daar wel een grond van waarheid in zit, maar in essentie hebben we toch vooral te maken met een integere muzikant en liedjesschrijver die met het ene been in het verleden staat en met het andere de toekomst aftast. Wordt vervolgd.

Dirk Steenhaut

.